nous n'auront plus jamais notre âme de ce soir

"Nous avons tous les jours l'habitude de voir
Cette route si simple et si souvent suivie,
Et pourtant quelque chose est changé dans la vie,
Nous n'aurons plus jamais notre âme de ce soir...   " (Anna de Noailles)                          

 

*

a dormir una noche en el campo

Juana de Ibarbourou, poétesse Uruguayenne du début du siècle :

---

ESE CARRO DE TRIGO

Me ha quedado clavada en los ojos
la visión de ese carro de trigo
que cruzó rechinante y pesado
sembrando de espigas el recto camino.

¡No pretendas ahora que ría!
¡Tu no sabes en qué hondos recuerdos
estoy abstraida!

Desde el fondo del alma me sube
un sabor de pitanga a los labios.
Tiene aún mi epidermis morena
no sé que fragancias de trigo emparvado*.

¡Ay, quisiera llevarte conmigo
a dormir una noche en el campo
y en tus brazos pasar hasta el día
bajo el techo alocado de un árbol!

Soy la misma muchacha salvaje
que hace años trajiste a tu lado.

Juana de Ibarbourou

* emparvado: répandu à terre en vue du battage au fléau
* pitanga

joies fondamentales, joies d'une civilisation, perdues, et qui ne reviendront plus jamais

 

une profonde pensée d'Eugène Cioran : « Un patrimoine bien à nous : les heures où nous n’avons rien fait …. Ce sont elles qui nous forment, qui nous individualisent, qui nous rendent dissemblables » (Eugène Cioran)

 

nekomparebla momento

Bela momento por amori

kaj por ami kun kontento.

Bela momento por alvoki

Afroditon, la diinon de l'pasio

kaj la sento.

Bela moment' kaj grava evento

por doni sin al diboĉad'

kaj la peko.

Senaverte, sen konsento de l'racio,

ni kunsidas ĉi vespere

sub arĝenta luma luno

kun botelo de pasia flava vino.

Nekomparebla momento

por amori kaj por ami kun kontento,

ĉe la brizo de la maro

kaj la sensona silento.

 

 

Angel Arquillos-Lopez 9-11-2013

 

un être humain c'est un "monstre de complexité

«  .. un enfant de 8 ans qui, si on lui demande ce qu’il veut faire plus tard, répond qu’il veut vendre des bouchons, est déjà si complexe qu’on s’y perd. »
(Henry de Montherlant)

« L’homme … qui a vécu, et vécu avec intelligence, ne peut être qu’un « monstre de complexité. Mais il la cache d’ordinaire, car sa complexité, mieux connue, le rendrait insupportable au monde. »

(id)

image de notre vie

Mia kateno

 

Ĉio silentas,

triste noktiĝas.

Mia kateno, tro multe pezas,

kaj mi tristiĝas.

En mia ĉelo, malgranda truo

estas la pordo de entrudiĝanto:

malgranda muso,

kiu, ĉiutage,

manĝas maltrankvile,

ĉiujn restaĵojn.

Mi ne komprenas,

kial ĝi foriras,

kiam mi volas tuŝi karese

ĝian dorseton.

Mi koleriĝas, ĉar ĝi kuretas

kaj malaperas,

kaj mia menso,

denove nervas,

kaj mi sekigas,

per naztuketo,

varman larmeton

kaj post momento

mi endormiĝas.

Ĉi rakonteto,

ĉiam okazas,

kiam noktiĝas,

kaj vento haltas

kaj mi rigardas

kun granda sento,

mian katenon.

 

Angel Arquillos Lopez - 2013

un rideau transparent, mais si lourd que vous ne pouvez le lever

"On n’a pas su ce que c’est que la désolation du cœur, quand on n’est point demeuré seul à errer dans les lieux naguère habités d’une personne qui avait agréé votre vie : on la cherche et on ne la trouve plus ; elle vous parle, vous sourit, vous accompagne ; tout ce qu’elle a porté ou touché reproduit son image ; il n’y a entre elle et vous qu’un rideau transparent, mais si lourd que vous ne pouvez le lever. Le souvenir du premier ami qui vous a laissé sur la route est cruel ; car, si vos jours se sont prolongés, vous avez nécessairement fait d’autres pertes : ces morts qui se sont suivies se rattachent à la première, et vous pleurez à la fois dans une seule personne toutes celles que vous avez successivement perdues."

(Chateaubriand - Mémoires d'outre-tombe)

 

 

 

"pour exprimer nos affections récentes, nous ne pouvons employer que des mots déjà usés par nous dans nos anciens attachements. Il est cependant des paroles qui ne devraient servir qu'une fois : on les profane en les répétant."

Mia koro malrapide batas

 

Mia koro malrapide batas;

ĝi tro lacas,

ne plu havas energion.

Eble ĉar ĝi ne plu junas,

kaj soleco

kaj forgeso

kaj la forto de la viv'

nun forestas.

Kuraĝa ĉiam ĝi estis,

afabla kaj malavara,

sed nutempe tre timemas

pro malsano

malforteco,

neglektemo

kaj nesekura estonteco.

Mia koro malrapide batas,

kaj ne nur pro maljuneco.

(Angel Arquillos)

Korpe kaj mense

Korpe kaj mense

 

Korpe kaj mense

mi amas la vivon,

kun sento vera

kaj kontento,

ĉar viv' estas donaco

de l'Naturo,

aŭ de spirita Dio,

aŭ simple de la fido.

Korpe kaj mense,

kun pura sento,

mi vagadas

kontraŭ la forto de l'vento,

kontraŭ malsanaj deziroj

kontraŭ ĉio.

 

(Angel Arquillos-Lopez)

 

 

c'est ça l'amour

Je vais avec ton nom.

C'est comme si je portais les clès

Du monde, y compris

Celle des songes

Et celle des jardins des enfants.

 

(Alberto Greco)

 

ça ne sert à rien de faire des enfants, ils meurent

cliquer ici dans ce monde stalinien de merde :

http://u1.ipernity.com/43/20/73/32972073.5905df3f.jpg

« - Je le sais. Je sais tout. Sa mère se tut un moment avant de reprendre : - Qu’est-ce que tu sais, Jim ? - Que ça ne sert à rien de faire des hommes. Ils meurent. Il avait dit cela d’une voix douce et calme, presque triste. - Savoir ça, ajouta-t-il, c’est tout savoir. » (Ray Bradbury)